Dit blog biedt een podium aan mensen uit Den Haag en omgeving. Het gaat om interviews met vrouwen en mannen die er toedoen: van de startende ondernemer, de kunstenaar, de vrijwilliger die zich al jaren inzet, tot de uitvinder.
Ook schrijf ik korte stukjes over bijvoorbeeld een voorval in de buurt, zomaar een ontmoeting of over het gedrag van mijn katten Diamond en Muppet.

Hieronder lees je mijn blogs ~ Joke.




In het komend interview vertelt Nancy Jansen over Vier het Leven, de stichting die zorgt dat ouderen kunnen genieten van theater, muziek en film. Vrijwilligers halen in hun auto senioren op voor een uitje, houden hun gasten gezelschap
tijdens de voorstelling en brengen hen ook weer thuis. De formule is zo'n succes dat er een groeiende behoefte is aan vrijwilligers.

'Klankbrengers zorgen voor muziek
en liefdevolle aanraking ouderen'

20 februari 2018

Ze mogen zichzelf binnenkort 'klankbrenger' noemen: de tien vrouwen die op dit moment het unieke vrijwilligersproject 'Dichtbij' volgen. Vanaf april gaan ze in groepjes van twee het leven van eenzame en/of dementerende ouderen aangenamer maken. Terwijl een oudere heeft plaatsgenomen in 'de stoel van klank' raakt de ene vrijwilligster de cliënt aan, de andere zorgt voor muziek.
"Het gaat om mensen van ver boven de tachtig. Zij krijgen verzorging, maar zijn niet meer gewend om liefdevol te worden aangeraakt" zegt Joyce Weber die met Conny van Leeuwen 'Dichtbij' ontwikkelde. Dat kon dankzij subsidies van de gemeente Den Haag, het Fonds 1818 en het Oranje Fonds.
De cursus - de eerste in Nederland - is een maand geleden begonnen. Joyce Weber en Conny van Leeuwen, oprichters van de stichting Haagse Stembevrijders, zijn er zelf al zo'n jaar of vijf mee bezig en gebruiken muziekinstrumenten als klankschalen en rainsticks. Joyce: "De ene keer houdt Conny de cliënt vast en maak ik muziek, de andere keer wisselen we de rollen om. Wij hebben inmiddels heel goede ervaringen met dementerende ouderen. Ze worden er rustig van en hebben vaak een paar pijnvrije dagen nadat wij zijn geweest. De aandacht en aanraking doet hen goed; wij koesteren de mensen."
De gemeente Den Haag had indertijd Conny van Leeuwen en Joyce Weber subsidie gegeven voor hun initiatief. "We zagen hoeveel resultaat het had, vonden dat meer mensen dit zouden moeten doen en hebben opnieuw subsidie aangevraagd om met 'Dichtbij' te beginnen." In de herfst volgt een tweede gratis opleiding. De cursisten betalen wel een borg van 75,-- euro voor de instrumenten die zij tot eind 2018 tot hun beschikking hebben. Joyce: "Aan het eind van de opleiding tekenen ze een contract. Daarin verplichten zij zich een jaar lang elke week gratis ouderen te koesteren in verzorgingshuizen of bij iemand thuis. Zij krijgen ook een certificaat en zijn dan officieel klankbrenger."
Inmiddels hebben de tien deelneemsters de vierde les gehad. "De vrouwen zijn heel liefdevol en bedachtzaam; zij willen iets voor de samenleving doen. Op de laatste sessie hebben we voor het eerst geoefend. De ene vrijwilligster was de cliënt, de andere de klankbrenger." Van de cursisten wordt trouwens niet verwacht dat zij een instrument kunnen bespelen of dat zij noten kunnen lezen. De instrumenten die worden gebruikt zijn volgens Joyce Weber niet ingewikkeld. "We hebben bijvoorbeeld de oceandrum. Dat is een drum, waarin kogeltjes zitten en waarmee je het geluid van de zee kunt nabootsen. Ook gebruiken we een duimpiano. Deze Sansula is een fijn instrumentje om bij te zingen." Welke ontspanning klankschalen teweegbrengen, weten zij en Conny van Leeuwen uit ervaring. Elke laatste dinsdag van de maand verzorgen ze klankconcerten. Terwijl deelnemers op een matje liggen, spelen zij op verschillende instrumenten, waaronder de klankschalen, en zingen. "Mensen ontspannen er enorm van. Dat heb ik vandaag tijdens de cursus ook weer gezien."
Joyce Weber en Conny van Leeuwen hopen steeds meer klankbrengers te kunnen opleiden. "Het is een mooie, nieuwe vorm in een tijd, waarin de aandacht verslapt voor ouderen, omdat verzorgenden daar steeds minder ruimte voor krijgen. Het is ook een ontlasting voor de mantelzorger. Als mensen één van hun ouders zo'n stoel van klank cadeau willen geven, kunnen ze bij ons een ligconcertje meemaken om zelf te ervaren hoe dat is."

Informatie:
www.dehaagsestembevrijders.nl
www.facebook.com/haagsestembevrijders/

Fysiotherapeut Van den Bent gaf al
twee miljoen tikjes met Shockwave

13 februari 2018

Tikketikketikketik: staccato toontjes klinken in de praktijk van Peter van den Bent. De fysiotherapeut demonstreert de Shockwave. Met dit apparaat behandelt hij sinds enige tijd chronische pijnklachten, zoals aan de nek, schouder of rug, de achillespees of een tennis-of golferselleboog. De pijnklachten worden simpel gezegd als volgt bestreden: de patiënt krijgt op de plek of rondom het gebied van de pijn schokgolfjes toegediend, die ervoor zorgen dat bijvoorbeeld verkalkingen vergruizen en de bloedcirculatie verbetert. De schokgolfjes stimuleren ook het weefselherstel. Met de Shockwave therapie heeft de fysiotherapeut inmiddels succesvolle resultaten bereikt. Een vrolijke Van den Bent: "Het afgelopen jaar heb ik wel twee miljoen van deze tikjes uitgedeeld."
Het apparaat bestaat uit drie instrumenten: de zogeheten gefocusseerde Shockwave en de radiale Shockwave. De gefocusseerde komt dieper bij de klacht dan de radiale. Het derde instrument werkt ondersteunend en masseert het spierweefsel. Afhankelijk van het type symptoom wordt een keuze uit de instrumenten gemaakt of een combinatie daarvan.
Van den Bent gebruikt overigens niet alleen de Shockwave. "Bij mij gaat het bij alles om het bevorderen van het natuurlijk herstellend vermogen van mensen. Als aanvulling krijgt de patiënt daarom ook manuele therapie en ik geef meestal al na de tweede keer oefeningen mee om thuis te doen. Soms moeten patiënten tijdelijk dingen vermijden. Als je bijvoorbeeld voetbalt, moet je even stoppen en aangepast trainen." En: "Het aantal impulsen is afhankelijk van de diagnose. Bij klachten aan een achillespees zijn dat met de gefocusseerde Shockwave duizend trillingen, bij de radiale tweeduizend en bij het derde instrument drieduizend impulsen."
Als een van de weinige fysiotherapeuten in Den Haag bezit hij inmiddels ook een echografisch apparaat. Hij noemt het 'een waardevolle toevoeging aan de Shockwave'. "Bij een bepaald vermoeden van de klacht, kan de echo helpen dat beter in beeld te brengen," zegt Van den Bent die binnenkort begint aan een vervolgopleiding echografie. "Het gaat dan om het interpreteren van echobeelden."
Zijn praktijk in de Tasmanstraat hangt vol T-shirts. Hij kreeg ze van de vele sporters - onder wie voetballer Lex Schoemaker, trainers Martin Jol en Co Adriaanse, en wielrenner Michael Boogerd - die hij de afgelopen dertig jaar daar behandelde. Zijn loopbaan maakte een opvallende start: meteen na zijn afstuderen in 1985 begon hij met twee collega's het 'Waarnemend Collectief voor Fysiotherapie'. "We zijn op de fiets gestapt en zijn langs alle praktijken in Den Haag, Voorburg en Rijswijk gereden. Als een collega zwanger, ziek of met vakantie was, vielen wij in. Het was uniek wat wij deden en iedereen gunde het ons ook. Er was zoveel vraag dat er collega's bij ons kwamen werken. Zij stonden vijf procent van hun verdiensten af en dat geld besteedden we dan weer aan bijvoorbeeld pr."
In 1988 ging hij zelfstandig verder in de Tasmanstraat. Daarnaast was hij parttime in loondienst van FC Haag en hij gaf parttime les bij de Stichting Thuiszorg in tiltechnieken. "Ik was op maandagavond ook verbonden aan het Sport Medisch Adviescentrum. Daar konden mensen terecht die overal al waren geweest met hun klacht of als ze acuut letsel hadden. Ik zat met een orthopeed en een sportarts in het team. We overlegden over de aard van de klacht en wat we het beste konden doen. Ik heb daar ontzettend veel van geleerd. Indertijd ook van het waarnemen. Ja, ik blijf leren." Met een lach: "En groeien."

Informatie: www.petervdbent.nl

Expositie Hart Op Straat

5 februari 2018

Kijk nou toch! Een hartje in een plak kaas. Of deze: in een kopje koffie. Hartverwarmend zijn de foto's van hartjes, die op allerlei plekken zijn aangetroffen. Ze zijn van 14 februari (Valentijnsdag) tot en met 18 februari  te zien op de expositie 'Hart Op Straat'. Initiatiefneemster Karin Ramaker maakte zelf enkele prenten, andere werden haar uit het hele land toegestuurd.
De mini-tentoonstelling in lunchcafé 'Bob's Your Uncle' in de Korte Molenstraat steunt het goede doel. In de Valentijns week collecteert de Stichting Hartekind. 'Dagelijks worden in Nederland vier kinderen geboren met een hartafwijking en dagelijks ondergaan drie kinderen een openhartoperatie', aldus de website van de stichting, die geld nodig heeft om met wetenschappelijk onderzoek de overlevingskansen en de dagelijkse kwaliteit van leven van deze Hartekinderen te kunnen verbeteren. "Ik hoop dat bezoekers van de tentoonstelling gul geven," zegt Karin Ramaker die eerder met de foto's exposeerde. "Onderzoek is zo belangrijk."
Haar interesse voor hartjes die op haar pad komen, ontstond in 2006. Karin wandelde in haar vroegere woonplaats Oss en zag een knalroze kauwgumhartje liggen langs het spoor van het station. "Ik zat in die tijd niet zo lekker in mijn vel. Lange wandelingen deden me goed en ik nam altijd mijn fototoestel mee." Ze fotografeerde het hartje en ook vele andere die ze daarna vond.
Karin zette de foto's op haar blog, waarmee ze overigens al in 2000 was begonnen. Later werd ze onder meer blogtrainer en -coach en schreef er boeken over. "Met het blog is het balletje gaan rollen. Ik kreeg van alle kanten foto's van hartjes toegestuurd." Het werden er te veel om ze zelf te blijven plaatsen. Een oplossing bood Flickr, een website voor het delen van foto's en videofragmenten. "Op die pagina werden de hartjes gegroepeerd. Daardoor had ik er minder werk aan. De vele reacties hebben me wel aan het denken gezet. Mensen hadden allemaal hetzelfde gevoel: je wordt blij van die hartjes. Het is een soort goed nieuws te midden van veel narigheid." Het plan voor een tentoonstelling was ontstaan.
Haar eerste expositie hield ze in Theater aan het Spui. "Ik heb er toen een collectebus van de Hartstichting bij gezet; het moet wel altijd maatschappelijk betrokken zijn." Er volgden meer tentoonstellingen, zoals in het VU medisch centrum in Amsterdam op de afdeling cardiologie. "Die expositie was alleen bedoeld voor patiënten en hun bezoekers. Het verplegend personeel was aanvankelijk heel angstig. Men wist niet wat het met de patiënten zou gaan doen. Maar het had een heel goed effect. Toen ik twee maanden later voor de spullen kwam, vonden de patiënten het heel jammer dat het stopte. Ik heb met tranen in mijn ogen alles weggehaald. Ja, het moest; het is een reizende tentoonstelling."
Voor de huidige expositie krijgt ze gastvrij ruimte in het lunchcafé van Bonny van der Burg. De collecte van Hartekind was voor Karin de aanleiding. Haar neefje van ruim anderhalf jaar is geboren met een hartafwijking. Als kindje van vijf maanden moest hij een openhartoperatie ondergaan. "Die heeft van 's ochtends tot in de avond geduurd. Tijdens de operatie heeft hij ook nog een herseninfarct opgelopen, waardoor hij aan een kant verlamd is. Het gaat nu goed met hem. Hij heeft wel een peloton aan verzorging om zich heen, maar hij heeft zelf veel wilskracht en energie voor tien."
Karin Ramaker bewaart goede herinneringen aan haar voorgaande tentoonstellingen, die ook altijd het goede doel dienden. "Op een gegeven moment belde een mondhygiëniste uit Eindhoven. Zij wilde de expositie voor de wachtkamer. Op die manier kon ze de patiënten afleiding bezorgen. Dat vond ik zo'n mooie gedachte."

'Hart Op Straat', te zien van 14 t/m 18 februari, lunchcafé 'Bob's Your Uncle', Korte Molenstraat 11a, openingstijden van 11.00 uur tot 19.00 uur.

'Straks kom ik terug in mooie
zaak op de Gedempte Gracht'

28 januari 2018

Patrick Groenstege maakt er geen geheim van. De tijdelijke verhuizing van zijn lunchroom Otten vanwege een ingrijpende renovatie aan het Spui-Gedempte Gracht heeft hem de afgelopen tijd behoorlijk dwars gezeten. "Maar nu het eraan zit te komen, zie ik ook wel de nieuwe mogelijkheden die het opent. Ik heb straks op dezelfde plek een mooie zaak en ik heb tijd om naar bedrijven toe te gaan om mezelf te presenteren. Want ik heb nooit reclame gemaakt voor bestellingen van onze belegde broodjes. Tot nu toe ging dat altijd van mond-tot-mond."
Op 28 februari sluit hij 's avonds voor het laatst de deur van zijn lunchroom. Hij verhuist dan spullen, zoals snijmachines, de oven en koelvitrines, naar een andere plek in het centrum. "Daar ga ik de volgende dag meteen beginnen, anders ben je je klanten kwijt. We bezorgen onze broodjes bij de gemeente, ministeries, notariskantoren en pensioenfondsen. Daarnaast doen we ook catering."
Zo'n twee jaar moet Groenstege elders aan de slag. Het betekent dat hij alleen de catering en de bestellingen van belegde broodjes zal verzorgen. De verkoop 'aan de straatkant', zoals hij zegt, stopt tijdelijk. Ook moet hij die periode zijn klanten in de lunchroom missen.
De renovatie/nieuwbouw van het Spui en de Gedempte Gracht is een feit. Een aantal historische panden aan het Spui wordt gerestaureerd. Een deel van de Gedempte Gracht wordt afgebroken. Daar komt nieuwbouw voor terug: 22 woningen en winkels of horeca. Het stuk tot en met het kleine Chinese restaurant Fat Kee verdwijnt. Slijterij De Markthof blijft open. "Ik heb twee pandjes," vertelt Groenstege. "Van één wordt de gevel niet afgebroken. Die gevel is beschermd stadsgezicht."
Hij had graag tijdelijk in de buurt iets geopend. "Ik heb nog naar een pand op het Spui gekeken, maar dat zijn belachelijke prijzen. Ik moest 7200 euro per maand huur betalen. Dan ben je de eerste drie weken alleen aan het werk voor de huisbaas. Bovendien zat er een borg bij van 23.000 euro. In het nieuwe pand betaal ik straks de oude huurprijs. Daarom komt ook iedereen terug: café Spui, de sigarenzaak Selcuk Kabak, De Vegetarische Slager, Fat Kee, noem maar op."
Hij werkt sinds zijn achttiende in de lunchroom. Tien jaar geleden nam hij de zaak over. "Toen wist ik al dat dit allemaal ging gebeuren. De oud-eigenaren hebben bij verhuurder Sistra bedongen dat ik te allen tijde terug mocht komen." Groenstege voelt zich duidelijk op zijn plek in zijn zaak. "Het omgaan met mensen vind ik zo fijn aan dit vak. En ik praat gemakkelijk. Iedereen komt hier: van de straatveger, de directeur van de gemeente, tot de hoge ambtenaar van een ministerie."
Hij zal deze klanten een tijdje moeten missen. "Maar we zijn straks terug! Het mooie van Sistra is dat ze kleine ondernemingen in het straatbeeld willen hebben. En het is hier net een dorpje. Iedereen helpt iedereen. We zijn concurrenten en toch ook weer niet."

Informatie: contact@ottenbroodjes.nl

Beeld psychiatrie vroeger
en nu in een voorstelling

23 januari 2018

Wat Yvonne Keuls Max Douw in een telefoongesprek te vragen had, was eerder een mededeling dan een verzoek. 'Wij gaan samen de voorstelling 'Een bericht van twee niet-gekke dames' maken', zei ze. Punt uit, geen tegenspraak mogelijk. "Typisch Yvonne," grinnikt Douw, die ook helemaal niet wílde tegenstribbelen. Integendeel. "Ik was zeer vereerd met de uitnodiging," zegt de acteur, muzikant en liedjesschrijver.
Yvonne Keuls (85) vertelt in de voorstelling over Wilhelmina Pruit en Ida Been die, ieder in een andere tijd, in een psychiatrisch ziekenhuis verbleven. Max Douw (34) zingt er zijn zelf geschreven liedjes bij. Zij brengen 'Bericht van twee niet-gekke dames' van 1 tot en met 4 februari in Het Paradijs, het zoldertheater van de Koninklijke Schouwburg. Op 18 en 25 maart is de voorstelling te zien in Muzee Scheveningen. Max: "Daar is nog voldoende plek. In de schouwburg is het vrijwel uitverkocht."
De geschiedenis van Wilhelmina Pruit, die begin twintigste eeuw terecht kwam in het Haagse Gesticht Slijkeinde, omschrijft Douw als 'hartverscheurend'. "Zij verzette zich tegen een wet uit 1811. Die hield in dat mannen niet verantwoordelijk waren voor de weg van hun zaad. Men vond haar zeer lastig en besloten werd om haar op te laten nemen." Ida Been is een heel ander verhaal. Dat speelt zich ongeveer een eeuw later af in het Psychiatrisch Ziekenhuis Bloemendaal. Het bevalt Ida daar, zelfs zodanig dat zij van alles verzint om er te kunnen blijven. "Ida heeft zich vrijwillig laten opnemen. Haar geschiedenis is echt leuk. Het is een goede afwisseling met Wilhelmina," zegt Max Douw. Hij kent uit eigen ervaring de wereld van de psychiatrie en verbleef enige tijd in een kliniek. Daar vertelt hij openhartig over op zijn in 2016 verschenen cd 'Gekkenhuis'. "Ik heb er geen geheim van gemaakt. Tegenwoordig is het ook minder beladen. In de voorstelling is goed te zien hoe het ooit was om opgenomen te zijn. Op een gegeven moment kwam de antipsychiatrie (een beweging die de toen geldende praktijken aan de kaak stelde, jk). Die beweging was extreem vrij. De voorstelling geeft een beeld van hoe het gesticht was. Het verhaal van Ida Been speelt zich meer in het nu af, geeft dus een beeld van de antipsychiatrie. Het is niet alleen maar zwaar. Ida is grappig. Dat zijn mijn liedjes soms ook."
In 2018 heeft Max Douw meer in het vooruitzicht. Zo gaat hij met Karel de Rooij een cultureel programma 'Rendezvous' presenteren in de Sociëteit de Vereeniging in de Kazernestraat. "Er staan op 8 april, 13 mei en 10 juni programma's gepland. Er zullen veelal mensen in optreden, die over de hele wereld op topniveau werken op het gebied van magie, dans, toneel en literatuur, maar die in Nederland volstrekt onbekend zijn. Ik ben de gastheer en interview de artiesten. Een vast onderdeel is dat ik hen zingend aankondig."
Karel de Rooij (bekend van Mini en Maxi en van de stichting Scala Variété aan Zee) stelt het programma samen. Max: "De Vereeniging heeft de zaal King's Ballroom, een ruimte waar ruim honderd mensen in kunnen. De bedoeling is om het programma daar maandelijks te presenteren." Hij kijkt ook uit naar zijn optreden eind januari in het Beatrixtheater in Utrecht voor de vrijwilligers van de Ronald McDonald huizen. Max zingt dan 'Eventjes thuis ver van huis', het lied dat hij op verzoek van Karel de Rooij heeft geschreven. "Ik ben officieus de muzikale ambassadeur van de Ronald McDonald huizen en daar ben ik erg trots op."
Tot slot heeft hij lof voor Yvonne Keuls. "Zij laat mij helemaal vrij; ik krijg haar volledige vertrouwen. Precies op het goede moment geeft zij feedback. Ze zegt bijvoorbeeld: 'dat is een mooi lied, maar in de derde zin zou ik dit en dit doen' en dat klopt dan precies."

'Bericht van twee niet-gekke dames' speelt van 1 tot en met 4 februari in de Koninklijke Schouwburg, op 18 en 24 maart in Muzee Scheveningen.

Informatie over het programma 'Rendezvous':
https://www.scalavarieteaanzee.nl/scala-agenda

Premier bij 'Adopteer
een verzorgingshuis'

19 januari 2018

'Adopteer een Verzorgingshuis' gaat in rap tempo door. In aanwezigheid van premier Rutte sloten donderdag 18 januari in Den Haag het Hofstadlyceum en het verzorgingshuis Duinhage een overeenkomst. Het was de 25ste adoptie in Nederland van een verzorgings-/verpleeghuis door een school. Ilona van Voorst tot Voorst nam in 2016 het initiatief, dat voortkomt uit de Stichting Creatief Onderwijs (SCO) die zij in 2008 oprichtte.
Maandelijks zullen er voortaan in Duinhage leerlingen van het Hofstadlyceum komen om met de ouderen allerlei activiteiten te ondernemen, zoals samen spellen doen, naar muziek luisteren, sam
en tekenen, schilderen of tuinieren. Hiervoor hebben zich al 43 leerlingen aangemeld.
Tijdens de feestelijke bijeenkomst op 18 januari werd volop gezongen door jong en oud. Onder het motto 'Wat gebeurde er op 18 januari 1795?' werd bovendien een stukje vaderlandse geschiedenis 'nagespeeld'.
Een van de doelstellingen van SCO, die het project financieel ondersteunt en die onder meer voor muziekinstrumenten zorgt, is het maatschappelijk bewustzijn vergroten met het stimuleren van contacten tussen jong en oud. Het Haagse verzorgingshuis Oldeslo en de Vrije School beten in 2016 het spits af.


Informatie:   https://www.adopteereenverzorgingshuis.nl/

Joods Kindermonument

15 januari 2018

Het Joods Kindermonument op het Rabbijn Maarsenplein staat al een tijdje min of meer in de schaduw van een houten constructie. Tegen de monumentale muur van de tuin van de Nieuwe Kerk zijn ook houten stellages verrezen. Dit alles ter voorbereiding van het Joods Monument, dat naar men zegt eind deze maand zal worden onthuld. Het herdenkt de Haagse Joden, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden gedeporteerd. Niet iedereen is overigens gelukkig met dit nieuwe gedenkteken.
Het Kindermonument is in 2006 onthuld door toenmalig burgemeester Deetman. Het is veel bewoners uit het Oude Centrum, de buurt waar voor de Tweede Wereldoorlog de meeste Joden woonden, dierbaar. De beeldend kunstenaars Sara Benhamou en Eric de Vries ontwierpen het monument, dat tegelijk een speeltoestel is voor kinderen. Het heeft de vorm van zes trappen of ladders, die ook op opgestapelde stoelen lijken. Naar het idee van de ontwerper worden de stoelen niet meer gebruikt. Immers, de Joodse kinderen zijn weggevoerd en omgebracht. In het monument zijn voornamen gegraveerd van Haagse kinderen die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen.
Als in de lente het prachtige Rabbijn Maarsenplein in volle bloei raakt, wordt het monument weer in gebruik genomen. Kinderen klimmen erop, volwassenen gaan even op een stoeltje zitten. Daar is het ook voor bedoeld. Maar vergeet niet de namen te lezen die herinneren aan de gruwelijke periode.

Het Haagse Haakje gaat
binnenkort internationaal

11 januari 2018

Het Haagse Haakje maakt furore en gaat de wereld in. Amper vier maanden geleden introduceerde Albert Gielisse in de Residentie zijn vinding, bedoeld om schilderijtjes aan gipsplaat of hardboard op te hangen. Binnenkort hebben alle ijzerwarenwinkels en ook de doe-het-zelfketen Hubo in heel Nederland het haakje in voorraad. "Dat is een opstap naar Europa," zegt hij met een brede glimlach. Er is meer nieuws. "In februari is het in Amerika via Internet op Amazon te koop." Vanwege de internationale carrière van het haakje doopte hij het om tot Happy Hooky.
De gerenommeerde Haagse ijzerwarenvakhandel reageerde vorig jaar enthousiast. Nu ziet het ernaar uit dat Happy Hooky de wereld gaat veroveren. In Europa heeft Albert Gielisse geen concurrenten. In de VS één. "Dat is de Monkey Hook en die is populair in Amerika. Het is ook een soort haakje, maar dan tien keer zo groot. Het is wel even veilig als Happy Hooky." Lachend: "Mijn haakje is Calimero: Zij zijn groot, ik is klein. We zullen uiteindelijk een frisse werkoorlog aangaan."
De primeur was vorig jaar voor Stadsmens in Den Haag Centraal. Om zijn uitvinding te demonstreren had Gielisse het haakje en een stukje gipsplaat meegenomen, met daarin een minuscuul gaatje. Het lukte zelfs de onhandige journaliste het haakje erin te krijgen. Gielisse, van oorsprong ingenieur, is al zo'n twintig jaar klusjesman. Tijdens dat klussen werd hij geregeld geconfronteerd met gipsenwanden waar keer op keer iets aan was opgehangen, maar dat telkens weer naar beneden viel. Hij ontdekte de oplossing: van een klerenhangertje boog hij een haakje. De eigenaar van de Haagse machinefabriek Blok's Draadvorm zag het malletje dat Gielisse had gemaakt, raakte in vervoering en duwde hem als het ware naar het octrooibureau. Een patent kost echter een forse duit. Een schare tevreden klanten, door hem als engelen omschreven, steunden hem financieel. Ook nu is volgens de uitvinder crowdfunding onontbeerlijk. "Ik doe tegenwoordig zaken met de grote heren en dat valt niet mee. Nog altijd heb ik beschermengelen nodig. Inmiddels geef ik ook groei-certificaten uit. Dat zijn geregistreerde bewijsstukken voor een inleg van maximaal duizend euro. Er zijn nog een paar certificaten te koop."
Binnenkort komt er een grootverpakking in de handel. "Die is bestemd voor beurzen en de handige doe-het-zelvers, bijvoorbeeld een beheerder van een bejaardenhuis." Ook is er een 'probeer verpakking' in de maak. "Daar zitten drie haakjes in en een gaatjesmaker, onder de garantie dat er geen schade is na gebruik."
Die garantie is noodzaak, blijkt uit een onderzoekje dat Gielisse hield. "Mensen durven zelf geen haakje aan te brengen in een vlekkeloze witte muur. Dat is de grootste barrière. Alles wat op de markt is, laat gaten na en die zijn niet meer te repareren. Ook daar voorziet het haakje in. In het minuscule gaatje dat het maakt, is een beetje witte tandpasta afdoende."
Gielisse doet dan een voorspelling: "Voor september is de uitvinding verlost van zijn uitvinder en krijgen de aandeelhouders hun geld. Calimero is dan groot genoeg geworden. Het aardige is dat het me door de ijzerwarenhandel zo wordt gegund. Ze zeggen: we worden er niet rijk van, maar we willen het zeker niet missen."

Informatie:
albert@happyhooky.nl

Joop Keesmaat in zowel opera Hamlet als in komedie van Belle van Zuylen

4 januari 2018

Hij is binnenkort te zien in het stuk 'De absolute vrijheid of het gejij en gejou' van Belle van Zuylen en in de opera 'Hamlet'. Acteur Joop Keesmaat vertelt daar boeiend over. Ook over zijn lange carrière op het toneel en over zijn televisiewerk. Zo speelde hij in 2010 in de serie 'Den Uyl en de affaire Lockheed' de in 1987 overleden oud-minister president en ex-leider van de PvdA Joop den Uyl. Keesmaat kreeg er in 2012 de Beeld- en Geluid Award voor. In 2016 vertolkte hij opnieuw de rol van Den Uyl, toen in de serie 'Het land van Lubbers'. De gelijkenis met de politicus is trouwens opvallend. "Voor Den Uyl had ik geen schmink nodig, alleen een randje haar," reageert hij lachend.
Joop Keesmaat: beminnelijk acteur met een rijk verleden. Hij was jaren verbonden aan onder meer Proloog en het RO Theater. Bij dat laatste gezelschap won hij in 2006 de Louis D'Or voor zijn vertolking van Maarten in het stuk 'Hersenschimmen', naar het boek van J. Bernlef. Vanaf 1990 heeft hij zich ook toegelegd op de vertelkunst. Zo gaf hij de zeer geprezen solovoorstelling 'Gilgamesj'. Keesmaat bewerkte het eeuwenoude epos zelf.
De komende tijd verkeert hij in twee werelden: die van de opera en die van het toneel. Op 17 januari is in de Koninklijke Schouwburg de voorpremière van de opera Hamlet en de dag erna is daar de officiële première. Keesmaat is een acteur in deze psychologische operathriller, uitgevoerd door Opera2day & New European Ensemble. 'Hamlet' gaat daarna op tournee door Nederland en België. Op 21, 28 januari en op 4 februari is Keesmaat in Muzee Scheveningen te zien in 'De absolute vrijheid of het gejij en gejou' van de Belle van Zuylen. Het stuk dateert uit 1794 en is uit het Frans vertaald door Carel Alphenaar. In de komedie reageert Belle - of Isabelle de Charrière, zoals zij na haar huwelijk in 1770 heette - op 'La parfaite égalité ou les tu en toi' uit 1793 van Citoyen Dorvingny. Hij propageerde in zijn stuk het tutoyeren vanwege de absolute vrijheid tussen burgers na de Franse Revolutie van 1789. Keesmaat: "Belle was voorstandster van de revolutie , maar vond dat het tutoyeren niet opgelegd kon worden; de keuze was aan de mensen zelf."
Kort de inhoud van het stuk, dat onder regie van Gepke Witteveen wordt uitgevoerd. Joop Keesmaat speelt Francoeur, een man die zich geheel heeft aangepast aan de patriottische levensstijl en die van de mensen in zijn omgeving eist dat zij elkaar tutoyeren. De huishoudster die dat weigert wordt zelfs ontslagen. En dan is er nog de pleegdochter Victorine voor wie Francoeur een huwelijkskandidaat op het oog heeft. Deze Brusquet deugt echter niet. Bovendien is de pleegdochter heimelijk verliefd op een ander. Alles komt goed aan het eind. Victorine krijgt de man die zij wenst, Francoeur vousvoyeert de aanstaande van zijn pleegdochter en de ontslagen huishoudster mag terugkomen.
Naast Keesmaat spelen Roeland Radier, Anna Nicolaï, Linda Möller, Daan Weterings en Casper van Bohemen in het stuk dat nooit eerder is uitgevoerd. De vertaling van Carel Alphenaar was een aansporing voor het Genootschap Belle van Zuylen om het alsnog in première te laten gaan.
Vorig jaar werd het voor het eerst gespeeld in Première Parterre, een 'Culturele Salon' in Den Haag voor toneel-, muziek- en kleinkunstvoorstellingen. "Men was zo enthousiast dat het daarna nog twee keer is gespeeld op Slot Zuylen," vertelt Joop Keesmaat. "Het is een interessant thema. Ik ben gevraagd voor dit stuk en heb meteen 'ja' gezegd. De naam Belle van Zuylen kende ik, maar verder wist ik niets. Je leert er weer van. Spelen in dit soort kleine projecten is heel erg boeiend en leuk om te doen."
'De absolute vrijheid of het gejij en gejou' van Belle van Zuylen is op zondag 21 januari, zondag 28 januari en zondag 4 februari te zien in Muzee Scheveningen, Neptunusstraat 90 92. Alle voorstellingen beginnen om 16.00 uur.

Informatie: https://www.muzeescheveningen.nl

Gita van Duinen en
'haar' Groene Mient

27 december 2017

Veel is al gepasseerd in het gesprek over Groene Mient, de eerste energie neutrale wijk van Den Haag. Als de officiële opening van het sociaal ecologische woonproject- in september 2016 - ter sprake komt, vertelt Gita van Duinen dat Marcel Houtzager van Waterschap Delfland een van de gasten was. Een bestuurder van de Unie van Waterschappen? Die zou je toch niet meteen verwachten! Gita: "Hij was erbij vanwege onze klimaatadaptieve tuin. Al die hoosbuien waar we de afgelopen jaren last van hebben, worden hier opgevangen in drie grote geulen. Ook de planten zijn aangepast aan de hoeveelheid water. Dit om de verdroging van dit stuk Den Haag tegen te gaan. Achter de begraafplaatsen (Nieuw en Oud Eik en Duinen, jk) is het gortdroog." De klimaatadaptieve tuin was ook weer een idee van bewoners. Eens zal dit gebiedje, dat voor gemeenschappelijk gebruik is, weelderig groen zijn. "We hebben er 400 struiken geplant, 673 bloembollen en 33 bomen. Zie je dat blauwe zeil?", wijst Gita vanuit de huiskamer naar buiten. "Daaronder liggen balken van het Maris college dat hier heeft gestaan. In de zomer verrijst op die plek onze gemeenschappelijke ruimte. We hergebruiken de balken voor de bouw".
Belangstelling alom voor het fraaie wijkje Limoenhof, gelegen aan de Mient. Er komen geregeld geïnteresseerden langs en kort geleden nog waren er twee naar Australië geëmigreerde oud-scholieren van het Maris college op bezoek. Over publiciteit hebben de bewoners evenmin te klagen. Naast vele krantenartikelen besteedde onlangs het tv-programma Groen Licht aandacht aan het wooncomplex. Ook was een portret gemaakt van Gita van Duinen. Terecht! Vooral dankzij haar inspanningen is het project van de grond gekomen. Doorzetter Gita, moeder van drie kinderen, gaf niet op, ondanks de vele tegenslagen. Niet voor niets kreeg ze bij de opening de Stadspenning uitgereikt door wethouder Joris Wijsmuller (HSP, wonen).
Het complex telt 33 woningen. Gita: "Elk huishouden heeft optimaal de vrijheid gekregen om een eigen huis te ontwerpen. De woningen zijn dan ook totaal verschillend. Dat heeft de architecten en het bouwbedrijf hoofdbrekens gekost." De huizen hebben allemaal zonnepanelen op het dak. De bewoners hebben (en doen dat nog steeds) duurzame keuzen gemaakt. Zo zijn er geen gasaansluitingen. "We zijn solidair met de Groningers," aldus Gita, en het complex heeft als eerste in Den Haag een experimenteel energienetwerk. De website daarover: 'Met energiebedrijf Eneco en netbeheerder Stedin gaat Groene Mient onderzoeken of en hoe alle energie binnen Groene Mient opgewekt, bewaard en geconsumeerd kan worden.'
Gita woonde 19 jaar in De Waterspin, de voorloper van Groene Mient. Dit woon-/werkcomplex in de Spijkermakersstraat heeft eveneens een sociale en ecologische visie. Fysiotherapeut Gita van Duinen heeft er nog steeds een praktijk, die zij deelt met haar (inmiddels ex-)man Ron Burger. "We hadden daar het eerste Collectief Particuliere Opdrachtgeverschap. Als groep doe je dan aan zelfbeheer. Groene Mient is de tweede in Den Haag." En blij: "De buren in De Waterspin hebben een feestje voor me georganiseerd toen ik ging verhuizen. In januari komen ze hier kijken."
De woning in de Spijkermakersstraat werd te klein. Gita van Duinen vatte met anderen het plan op om een tweede complex te laten bouwen. In 2002 begonnen zij, toen onder de naam Vormidabel. 'Het was een lang traject', zo zei Gita in haar speech tijdens de opening. 'Het was midden in de crisis, toenmalig samenwerkingspartner Vestia ging in 2012 ten onder, maar de bewoners gingen door.' In 2016 werd uiteindelijk de eerste paal geslagen, de woningen werden tussen februari en juni 2017 betrokken. Vanwege alle tegenslag hadden in de loop van de tijd zich steeds meer mensen teruggetrokken. "In 2012 waren er nog maar negen namen. Nu hebben we honderden Hagenaars moeten teleurstellen."
Kort voor de officiële opening vierden de bewoners een groot feest, met als thema 'Italia'. Gita van Duinen geniet zichtbaar na als ze zegt: "Het was een soort Dolce Vita."

Meer blogs lees je bij overige artikelen